Use-casemodel

Het use-casemodel is het overzicht van wie het systeem gebruikt en waarvoor. Het bevat de actoren — rollen van mensen en andere systemen die met het systeem communiceren — en de use cases: de afgeronde, waardevolle resultaten die die actoren met het systeem willen bereiken. Per use case bevat het model niet meer dan een naam en enkele regels over het beoogde resultaat. Het detail zit in de use-casespecificaties; het model dient om overzicht te houden.

Juist door die beknoptheid is het model bruikbaar als sturingsmiddel. Het maakt in één beeld zichtbaar waar de systeemgrens ligt, hoe groot het werk ongeveer is, welke gebieden nog onvoldoende begrepen zijn en welke use cases het meeste risico dragen. Daarmee is het model de basis voor het bepalen van de omvang van het werk en voor de volgorde waarin use cases worden uitgewerkt.

Het model is een levend werkproduct. Tijdens het specificeren van use cases blijkt regelmatig dat een use case eigenlijk twee use cases is, dat er een actor over het hoofd is gezien, of dat iets wat een use case leek in werkelijkheid een stap binnen een andere use case is. Die inzichten leiden tot aanpassing van het model.

Het werkproduct is bedoeld voor de opdrachtgever, de gebruikersvertegenwoordigers, het realisatieteam en de architectuureigenaar, die eruit afleidt welke delen van het systeem structuurbepalend zijn.